Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τελέστηκαν στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων οι εορτασμοί προς τιμήν του Οσίου Ονουφρίου του Μεγάλου της Αιγύπτου και του Οσίου Πέτρου του Αθωνίτη. Η πανηγυρική Θεία Λειτουργία πραγματοποιήθηκε στην ομώνυμη ιερά μονή, η οποία βρίσκεται σε ιστορικό χώρο γνωστό ως «Αγρός Κεραμέως» ή «Πεδίο Αίματος», τόπο που αναφέρεται και στην Αγία Γραφή.

Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος Γ΄, συλλειτουργούντων αρχιερέων και κληρικών της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας. Στην ακολουθία συμμετείχαν μοναχοί, προσκυνητές καθώς και εκπρόσωποι ορθόδοξων κοινοτήτων, ενώ παρούσα ήταν και η Γενική Πρόξενος της Ελλάδας στην Ιερουσαλήμ, Άννα Μανδίκας.

Ο Όσιος Ονούφριος ο Μέγας, ο οποίος έζησε στα τέλη του 4ου και στις αρχές του 5ου αιώνα, θεωρείται μία από τις εμβληματικές μορφές του πρώιμου μοναχισμού και της ερημιτικής παράδοσης. Σύμφωνα με την παράδοση, ξεκίνησε τον μοναστικό του βίο σε κοινόβιο της Θηβαΐδας στην Αίγυπτο, πριν αποσυρθεί στην έρημο, όπου έζησε περίπου 60 χρόνια σε πλήρη απομόνωση.

Η αγιολογική του παράδοση τον περιγράφει ως ασκητή που ζούσε μακριά από τον κόσμο, με ελάχιστη τροφή και χωρίς μόνιμη στέγη, έχοντας ως πνευματικά πρότυπα τον Προφήτη Ηλία και τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Λίγο πριν την κοίμησή του, τον Όσιο Ονούφριο συνάντησε ο μοναχός Παφνούτιος, ο οποίος κατέγραψε την εμπειρία του ως μαρτυρία για την απόλυτη άσκηση και την πνευματική τελείωση του ερημίτη.

Η ιερά μονή του Οσίου Ονουφρίου βρίσκεται σε περιοχή με ιδιαίτερη βιβλική σημασία, κοντά στον «Αγρό του Αίματος» (Ακελδαμάχ), που σύμφωνα με τα Ευαγγέλια αγοράστηκε με τα αργύρια της προδοσίας του Ιησού Χριστού. Ο τόπος, απέναντι από την Κολυμβήθρα του Σιλωάμ, συνδέεται παραδοσιακά με την πρώιμη χριστιανική ιστορία της Ιερουσαλήμ και αποτελεί σημαντικό προσκύνημα της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας.

Στην ομιλία του, ο Πατριάρχης Θεόφιλος υπογράμμισε το πνευματικό βάθος της ασκητικής μαρτυρίας του Οσίου Ονουφρίου, επικαλούμενος λόγους του Αποστόλου Παύλου περί ζωής «εν Πνεύματι» και υιοθεσίας του ανθρώπου από τον Θεό. Τόνισε ότι η ζωή του ερημίτη αποτελεί πρότυπο ολοκληρωτικής αφιέρωσης και πνευματικής μεταμόρφωσης μέσω της προσευχής και της άσκησης, κατά την οποία ο άνθρωπος καθίσταται «σκεύος της θείας χάριτος».

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση για την μακαριστή μοναχή Σεραφείμα, ενώ αναγνώστηκε επίσης ευχή για την ευλογία της θερινής περιόδου και την καρποφορία της γης.