Η Αγία Ευφροσύνη του Σούζνταλ, στον κόσμο της Θεοδουλίας, ήταν κόρη του ιερού πρίγκιπα Μιχαήλ του Τσερνίγκοφ. Για πολύ καιρό, οι γονείς της προσευχήθηκαν για το δώρο ενός παιδιού. Σύμφωνα με τη ζωή, η Άγια Θεοτόκος τους ανακοίνωσε τη γέννηση μιας κόρης που έπρεπε να αφιερωθεί στην υπηρεσία του Θεού. Από την παιδική ηλικία, η Feodulia διακρίθηκε από ευσέβεια, ευγενική διάθεση και αγάπη για μάθηση. Ο πατέρας της και ο πιστός σύμβουλός του, ο μπογιάρ Θεόδωρος, της έμαθαν να διαβάζει και να γράφει.
Όταν η πριγκίπισσα έγινε δεκαπέντε, οι γονείς της σκόπευαν να την παντρευτούν. Ωστόσο, η ίδια φιλοδοξούσε σε μια μοναστική ζωή. Στο δρόμο προς το Suzdal, η Feodulia έμαθε για το θάνατο του αρραβωνιαστικού της και, χωρίς να επιστρέψει στο σπίτι, ήρθε στο μοναστήρι χειροτονίας. Εδώ πήρε όρκους με το όνομα Ευφροσύνη.
Η πριγκίπισσα κόρη έκανε ταπεινά μοναστικές υπακοές, υπηρέτησε τις αδελφές της και πέρασε χρόνο στην προσευχή, τη νηστεία και την ανάγνωση των Αγίων Γραφών. Η Ηγουμένη της έμαθε να μην είναι περήφανη για την καταγωγή της και η Ευφροσύνη ακολούθησε αυτή την οδηγία. Σταδιακά, οι άνθρωποι άρχισαν να έρχονται στον νεαρό ασκητή για πνευματικές συμβουλές. Κάλεσε τις αδελφές και τους λαϊκούς σε μετάνοια, πραότητα και ανυπόληπτη αγάπη ο ένας για τον άλλον.
Κατά την εισβολή του Μπατού, ο μοναχός παρέμεινε στο μοναστήρι και, μαζί με τις αδελφές της, προσευχήθηκε για τη σωτηρία της πόλης και του μοναστηριού. Η ζωή μας λέει ότι οι εχθροί που κατέστρεψαν το Σούζνταλ δεν μπορούσαν να καταστρέψουν το μοναστήρι: μέσα από τις προσευχές του Αγίου, ένα υπέροχο σύννεφο το κάλυψε.
Η μοίρα του πατέρα της κατέλαβε μια ξεχωριστή θέση στη ζωή της. Το 1246, ο Πρίγκιπας Μιχαήλ και ο μπογιάρ Θεόδωρος πήγαν στην Ορδή, όπου έπρεπε να λατρεύουν ειδωλολατρικά ιερά. Σύμφωνα με τη ζωή της, η Ευφροσύνη έστειλε ένα μήνυμα στον πατέρα της, ενισχύοντας την πίστη του στον Χριστό. Ο Πρίγκιπας και ο βογιάρος αρνήθηκαν να απαρνηθούν την πίστη και μαρτύρησαν.
Ο Κύριος έδωσε στον μοναχό διόραση και το δώρο της θεραπείας. Οι άρρωστοι και όσοι χρειάζονταν πνευματική βοήθεια στράφηκαν σε αυτήν. Ταυτόχρονα, ο Άγιος δίδαξε ότι η φιλανθρωπία ξεκινά με τη στάση απέναντι στους άλλους. Συμβούλεψε έναν πλούσιο που ήθελε να δωρίσει χρήματα στο μοναστήρι για να φροντίσει πρώτα τους υπηρέτες του σπιτιού. Τα λόγια της τον άλλαξαν: ο πρώην αυστηρός κύριος έγινε ελεήμων στον λαό του.
Πριν από το θάνατό της, η Ευφροσύνη έδωσε οδηγίες στις αδελφές της, έλαβε κοινωνία των Αγίων Μυστηρίων του Χριστού και αναχώρησε ειρηνικά στον Κύριο. Οι θεραπείες συνεχίστηκαν στο φέρετρο της. Τον 16ο αιώνα, ο μοναχός δοξάστηκε ως άγιος και το 1699 βρέθηκαν τα λείψανά της. Η ζωή της μας θυμίζει τη δύναμη της προσευχής, την πίστη στον Χριστό και την ενεργό αγάπη για τους ανθρώπους.