Υπάρχουν λίγες πληροφορίες για τη ζωή του Αγίου Αντρέι Ρούμπελ. Το όνομά του αναφέρεται στα χρονικά, στη ζωή του Αγίου Νίκωνα του Ραντονέζ, στα γραπτά του Αγίου Ιωσήφ του Βολότσκ, στους αρχαίους μήνες και στους θρύλους για τους ζωγράφους εικόνων. Δεν έχει διατηρηθεί ξεχωριστή αρχαία ζωή του αγίου, αλλά η εκκλησιαστική παράδοση μαρτυρεί τη δίκαιη ζωή του, την πνευματική σοφία και τη βαθιά ευλάβεια ήδη στους XV–XVII αιώνες.
Το έτος και ο τόπος γέννησης του Αγίου Ανδρέα είναι άγνωστα. Προφανώς, γεννήθηκε γύρω στο 1360. Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες για το πού σπούδασε ζωγραφική εικόνων. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι θα μπορούσε να έχει εξοικειωθεί με τη Βυζαντινή καλλιτεχνική παράδοση στα Βαλκάνια ή στην Κωνσταντινούπολη. Αναμφίβολα, το έργο του επηρεάστηκε από τη συνεργασία του με τον διάσημο δάσκαλο Θεοφάνη τον Έλληνα.
Η ζωή του Αγίου συνδέθηκε κυρίως με δύο μοναστήρια — τα μοναστήρια της Τριάδας-Σεργίου και του Σωτήρος-Ανδρόνικοφ. Στο πνεύμα, ο Άγιος Ανδρέας ανήκε στην παράδοση του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ και των μαθητών του. Ζούσε σε ένα περιβάλλον όπου η μοναστική εργασία, η προσευχή, η θεολογική εκπαίδευση και η διακονία της Εκκλησίας αποτελούσαν ένα ενιαίο σύνολο.
Ο Άγιος Ανδρέας εργάστηκε σε μια εποχή σκληρών δοκιμών για τη Ρωσία. Ήταν σύγχρονος της μάχης του Κουλίκοβο, της καταστροφής της Μόσχας από τον Χαν Τοχταμίς και της εισβολής του Ταμερλάνου. Εν μέσω πολέμων, εμφυλίων συγκρούσεων και εθνικών καταστροφών, οι εικόνες του μαρτυρούσαν την ειρήνη, την αγάπη, την ελπίδα και την πνευματική ενότητα.
Τα χρονικά αναφέρουν ότι το 1405, ο Αντρέι Ρούμπλεφ, μαζί με τον Φεοφάν τον Έλληνα και τον Γέροντα Προκόρ από το Γκοροντέτς, συμμετείχαν στη ζωγραφική του Καθεδρικού Ναού του Ευαγγελισμού στο Κρεμλίνο της Μόσχας. Το 1408, μαζί με τον εικονογράφο Ντάνιελ Τσέρνι, ζωγράφισε τον Καθεδρικό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Βλαντιμίρ. Εικόνες και τοιχογραφίες των εκκλησιών του Zvenigorod, της Μονής Τριάδας-Σεργίου και της Μονής Spaso-Andronikov συνδέονται επίσης με το όνομα του Αγίου Ανδρέα.
Η κύρια δημιουργία του Αγίου ήταν η εικόνα της Αγίας Τριάδας, ζωγραφισμένη, σύμφωνα με το μύθο, στον έπαινο του Αγίου Σεργίου του Ραντονέζ. Το μυστήριο της Θείας ενότητας και αγάπης αποκαλύπτεται στις εικόνες της. Η αρμονία, η σιωπή και το φως με το οποίο γεμίζει η εικόνα μαρτυρούν όχι μόνο την εξαιρετική καλλιτεχνική ικανότητα αλλά και τη βαθιά πνευματική εμπειρία του δημιουργού της.
Ο στενότερος συνεργάτης του Αγίου Ανδρέα ήταν ο Ντάνιελ Τσέρνι. Ο Άγιος Ιωσήφ του Βολότσκι έγραψε ότι αυτοί οι διάσημοι αγιογράφοι διακρίνονταν από την αυστηρή μοναστική ζωή, τη νηστεία και την προσευχή τους. Ακόμη και στον ελεύθερο χρόνο τους, σκέφτηκαν τις ιερές εικόνες και γέμισαν με "θεία χαρά και χάρη". Για αυτούς, η ζωγραφική εικόνων δεν ήταν τέχνη, αλλά υπηρεσία προς τον Θεό και τους ανθρώπους.
Η παράδοση έχει διατηρήσει στοιχεία για την πνευματική ενότητα των δύο ασκητών. Μετά το θάνατο του Ανδρέα, ο Δανιήλ, ο οποίος ήταν σοβαρά άρρωστος, είδε τον σύντροφό του στην ουράνια δόξα, καλώντας τον με χαρά στην αιώνια ευδαιμονία. Και οι δύο αγιογράφοι θάφτηκαν στη Μονή Σπάσο-Ανδρόνικοφ.
Η λατρεία του Αγίου Ανδρέα υπάρχει εδώ και πολλούς αιώνες. Ο καθεδρικός ναός με εκατό τρούλους του XVI αιώνα διέταξε τους ζωγράφους να ζωγραφίσουν την εικόνα της Αγίας Τριάδας με τον τρόπο που έγραψε ο Αντρέι Ρούμπλεφ. Στα αρχαία εικονογραφικά πρωτότυπα, ονομάζεται μοναχός και στις μινιατούρες βιβλίων απεικονίζεται με φωτοστέφανο.
Τον 18ο και 19ο αιώνα, οι αρχαίες παραδόσεις της Ορθόδοξης εικονογραφίας ξεχάστηκαν σε μεγάλο βαθμό. Ένα νέο ενδιαφέρον για την κληρονομιά του Αγίου Ανδρέα προέκυψε στις αρχές του 20ού αιώνα. Η "Τριάδα" του και άλλα έργα άρχισαν να γίνονται αντιληπτά σε όλο τον κόσμο ως απόδειξη της πνευματικής ομορφιάς της Ορθοδοξίας.
Η εκκλησία δοξάρισε τον Άγιο Ανδρέα για την ιερότητα της ζωής του και το κατόρθωμα της αγιογραφίας. Όπως ο Ευαγγελιστής, διακήρυξε την αλήθεια για τον Θεό όχι με λόγια, αλλά με χρώματα και εικόνες. Ακόμα και σήμερα, οι δημιουργίες του μετατρέπουν το ανθρώπινο μυαλό και την καρδιά στο Θείο Φως, την ειρήνη και την αγάπη.