Υπάρχουν στιγμές που χωρίζουν τη ζωή σε «πριν» και «μετά», ακόμη κι αν διαρκούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα.

Μου συνέβη κάποτε, στη διάρκεια ενός γεύματος. Ήταν περίοδος Μεγάλης Σαρακοστής και είχα μαγειρέψει μανιτάρια. Ένα μικρό κομμάτι στάθηκε αρκετό για να φράξει τον αεραγωγό. Ήμουν μόνη στο σπίτι. Δεν υπήρχε κανείς να με βοηθήσει, να εφαρμόσει τις πρώτες βοήθειες. Για περίπου ένα λεπτό δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Ένα λεπτό που έμοιαζε με αιωνιότητα.

Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτηκα ούτε τη δουλειά μου, ούτε τις εκκρεμότητές μου, ούτε όσα θεωρούσα σημαντικά μέχρι τότε. Μία μόνο σκέψη αντηχούσε μέσα μου: «Δεν είμαι έτοιμη».

Έτοιμη για τι; Για να σταθώ ενώπιον του Θεού. Για να λογοδοτήσω για τη ζωή που μου δόθηκε. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, εκείνες οι λίγες στιγμές αποκάλυψαν πόσο εύκολα ζούμε σαν να έχουμε άπειρο χρόνο στη διάθεσή μας. Αναβάλλουμε τη συγχώρεση, τη μετάνοια, τη συμφιλίωση, την εξομολόγηση, την αλλαγή. Πάντα υπάρχει μια «καταλληλότερη» στιγμή. Μέχρι που ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι ίσως να μην υπάρξει άλλη.

Τελικά κατάφερα να βήξω και να αναπνεύσω ξανά. Ο αέρας δεν μου είχε φανεί ποτέ τόσο πολύτιμος. Η πρώτη μου επιθυμία ήταν να πάω αμέσως να εξομολογηθώ. Ένιωθα βαθιά ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, γιατί μου είχε χαρίσει κάτι που συχνά θεωρούμε αυτονόητο: άλλη μία ευκαιρία.

Κι όμως, η ανθρώπινη φύση είναι παράξενη. Οι έντονες εμπειρίες ξεθωριάζουν γρήγορα. Μέσα σε λίγη ώρα οι καθημερινές έγνοιες επέστρεψαν, η ρουτίνα κάλυψε εκείνη την εσωτερική αφύπνιση και η απόφαση για αλλαγή άρχισε να μετατίθεται. Χρειάστηκε να περάσει καιρός μέχρι να κάνω όσα είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου εκείνη τη δραματική στιγμή.

Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της ανθρώπινης μνήμης. Από τη μία, ξεχνά ό,τι μας πληγώνει και έτσι μας επιτρέπει να συνεχίζουμε τη ζωή μας. Από την άλλη, όμως, ξεχνά και τα μαθήματα που θα έπρεπε να κρατήσουμε ζωντανά. Ξεχνά πόσο εύθραυστη είναι η ύπαρξή μας και πόσο πολύτιμη είναι κάθε ημέρα που ξημερώνει.

Στην ορθόδοξη παράδοση, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Σαρακοστής, η Εκκλησία μας καλεί όχι να φοβηθούμε τον θάνατο, αλλά να θυμόμαστε ότι η ζωή είναι δώρο και ότι κάθε νέα ημέρα αποτελεί ευκαιρία επιστροφής, συμφιλίωσης και πνευματικής ανανέωσης. Η μνήμη της θνητότητάς μας δεν οδηγεί στην απελπισία· οδηγεί στην εγρήγορση.

Δεν χρειάζεται να φτάσουμε στο όριο για να εκτιμήσουμε την αναπνοή μας, τους ανθρώπους που αγαπάμε ή τη σχέση μας με τον Θεό. Αν μια δύσκολη εμπειρία μάς διδάσκει κάτι, αυτό δεν είναι μόνο ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει μέσα σε μια στιγμή. Είναι ότι, όσο εξακολουθούμε να αναπνέουμε, μας προσφέρεται κάτι ανεκτίμητο: μια δεύτερη ευκαιρία.

Το ερώτημα είναι αν θα την αναγνωρίσουμε πριν χρειαστεί να κινδυνεύσουμε ξανά για να θυμηθούμε την αξία της.