Ο Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος κάλεσε τους πιστούς, κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, να ακολουθούν το παράδειγμα της Παναγίας και να μαθαίνουν να αποδέχονται το θέλημα του Θεού, ακόμη και όταν αυτό υπερβαίνει την ανθρώπινη κατανόηση. Η ομιλία του δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Στις 28 Αυγούστου, ο Πατριάρχης Πορφύριος προεξήρχε των εορτασμών στην Ιερά Μονή Ράκοβιτσα του Βελιγραδίου. «Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι σημάδι στον δρόμο, που μας δείχνει προς τα πού πρέπει να κατευθυνθούμε», ανέφερε ο Προκαθήμενος της Σερβικής Εκκλησίας.

Ως κορυφαίο παράδειγμα πίστης ανέφερε τα λόγια της Θεοτόκου μετά τον Ευαγγελισμό: «Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμά σου» (Λκ. 1:38). Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Πορφύριο, η ικανότητα του ανθρώπου να αποδέχεται το θέλημα του Θεού —και όχι η επιθυμία να οργανώνει τη ζωή αποκλειστικά σύμφωνα με τις δικές του επιδιώξεις— αποτελεί τη βάση της χριστιανικής στάσης απέναντι στον κόσμο.

«Όλο το μυστήριο βρίσκεται στο αν θα ακούσουμε τον λόγο του Θεού και τον λόγο της Μητέρας Του και αν κάποια στιγμή θα πούμε οριστικά: ας γίνει το θέλημά Σου», σημείωσε ο Πατριάρχης.

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η προσευχή του χριστιανού δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο σε αιτήματα για απαλλαγή από τις δυσκολίες. Όπως τόνισε, σημαντικότερο είναι να ζητά ο άνθρωπος την εσωτερική του μεταμόρφωση, την ικανότητα να γίνεται καλύτερος, να προοδεύει στην αρετή και να λαμβάνει αποφάσεις με εμπιστοσύνη στον Θεό.

Η Θεία Λειτουργία τελέστηκε στην Ιερά Μονή Ράκοβιτσα, η οποία είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ. Η προέλευση της μονής συνδέεται από τη λαϊκή παράδοση με την εποχή των Σέρβων βασιλέων Δραγούτιν και Μιλούτιν. Η πρώτη γνωστή γραπτή αναφορά σε αυτήν, ωστόσο, χρονολογείται στις αρχές του 16ου αιώνα, καθώς η μονή μνημονεύεται στις ταξιδιωτικές σημειώσεις του Φέλιξ Πετάντσιτς το 1502.

Εξαιτίας των οθωμανικών επιδρομών, στα τέλη του 16ου αιώνα η μονή μεταφέρθηκε από την αρχική της θέση σε πιο προστατευμένη περιοχή, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Κατά τους επόμενους αιώνες υπέστη επανειλημμένα καταστροφές εξαιτίας πολέμων και λεηλασιών, όμως κάθε φορά ανοικοδομούνταν.

Η Ράκοβιτσα απέκτησε ιδιαίτερη σημασία τον 19ο αιώνα. Ο πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς στήριξε την αποκατάστασή της και το 1822 χρηματοδότησε την κατασκευή των μοναχικών κελιών και της τράπεζας. Με τη μονή συνδέεται και η ιστορία της σερβικής δυναστείας των Ομπρένοβιτς, καθώς εκεί βρίσκονται οι τάφοι μελών της δυναστείας, όπως και του ήρωα της Πρώτης Σερβικής Εξέγερσης, Βάσα Τσάραπιτς.

Κατά τον 20ό αιώνα, η Ράκοβιτσα εξελίχθηκε σε σημαντικό πνευματικό κέντρο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στη μονή στεγαζόταν η Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, ενώ στον περίβολό της έχουν ταφεί οι Σέρβοι Πατριάρχες Δημήτριος και Παύλος.

Απευθυνόμενος στους πιστούς σε αυτή την ιστορική μονή, ο Πατριάρχης Πορφύριος συνέδεσε το ευαγγελικό πρότυπο της Θεοτόκου με την καθημερινή ζωή του ανθρώπου. Όπως υπογράμμισε, η χριστιανική πορεία δεν ξεκινά με την απαίτηση να αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες, αλλά με την προθυμία του ανθρώπου να αλλάξει ο ίδιος.

«Όταν βρισκόμαστε στον αληθινό δρόμο και κύριο καθήκον μας είναι να γίνουμε καλύτεροι, τότε και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα», ανέφερε ο Πατριάρχης.