Οι Αγίες Γραφές δεν λένε σχεδόν τίποτα για τη γέννηση και την παιδική της ηλικία. Η παράδοση της Εκκλησίας έχει διατηρήσει την ιστορία των δίκαιων Ιωακείμ και Άννας, ηλικιωμένων συζύγων που δεν είχαν παιδιά για πολλά χρόνια. Για τον αρχαίο άνθρωπο, η παιδική ηλικία δεν ήταν μόνο μια οικογενειακή θλίψη, αλλά και μια σοβαρή κοινωνική δοκιμασία. Μια μέρα, ο Ιωακείμ, ο οποίος ήρθε στο ναό της Ιερουσαλήμ με δώρα στον Θεό, δεν έγινε δεκτός: η παιδική του ηλικία θεωρήθηκε σημάδι δυσαρέσκειας του Θεού. Ο θλιμμένος γέροντας υποχώρησε στην έρημο και άρχισε να προσεύχεται. Μόλις έμαθε για το περιστατικό, η Άννα στράφηκε επίσης στον Θεό με μια ένθερμη προσευχή.
Και η προσευχή απαντήθηκε. Σύμφωνα με το μύθο, ένας άγγελος ανακοίνωσε στον Ιωακείμ και την Άννα ότι θα είχαν μια κόρη και μέσω αυτής θα ευλογηθεί ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή. Το ζευγάρι έκανε όρκο να αφιερώσει το παιδί στον Θεό. Σε εύθετο χρόνο, είχαν μια κόρη, που ονομάστηκε Μαρία. Αργότερα, εκπληρώνοντας την υπόσχεσή της, οι γονείς της την έφεραν στο Ναό της Ιερουσαλήμ. Έτσι, στο σπίτι δύο ηλικιωμένων που είχαν υπομείνει χρόνια θλίψης και ελπίδας, γεννήθηκε αυτός που θα γινόταν η μητέρα του Σωτήρα του κόσμου.
Η Εκκλησία καλεί τη γέννηση της Παναγίας όχι μόνο μια μνήμη της γέννησης μιας Αγίας γυναίκας. Αυτή είναι η αρχή της εκπλήρωσης του σχεδίου του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η γέννηση της Μαρίας γίνεται προετοιμασία για τη γέννηση του Χριστού. Δεν είναι τίποτα που ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ συγκρίνει την Παναγία με τον ναό που ο ίδιος ο Θεός προετοίμασε για την ενσάρκωσή του. Ο Σολομών κάποτε έχτισε έναν υπέροχο ναό της Ιερουσαλήμ, διακοσμώντας τον με χρυσό και πολύτιμα υλικά. Αλλά ο Θεός ετοίμασε για τον εαυτό του έναν άλλο ναό, όχι έναν ανθρωπογενή, αλλά έναν ζωντανό: την Αγνή Παρθένο Μαρία.
Υπάρχει ένα ιδιαίτερο βάθος σε αυτήν την εικόνα. Ο Θεός δεν ενεργεί με τον τρόπο που έχει συνηθίσει ένα άτομο. Όπου ένα άτομο βλέπει το μικρό και ασήμαντο, ο Κύριος μπορεί να ξεκινήσει το μεγάλο. Όπου η ανθρώπινη ελπίδα έχει εξαντληθεί, ο δρόμος προς ένα θαύμα μπορεί να ανοίξει.
Η γέννηση της Μαρίας δεν γίνεται στο Βασιλικό Παλάτι. Οι γονείς της δεν είναι οι κυβερνήτες του κόσμου. Η οικογενειακή τους ιστορία ξεκινά με θλίψη, στειρότητα, ταπείνωση και μεγάλη αναμονή. Αλλά από αυτό το σπίτι βγαίνει αυτός που η Εκκλησία αποκαλεί τα πιο έντιμα Χερουβείμ και τα πιο ένδοξα Σεραφείμ χωρίς σύγκριση.
Η Γέννηση της Παναγίας δεν είναι μόνο διακοπές για το παρελθόν. Περιέχει μια πολύ προσωπική έκκληση σε κάθε άτομο που έχει αισθανθεί ποτέ ότι η προσευχή του παραμένει αναπάντητη. Ο Ιωακείμ και η Άννα περιμένουν πολλά χρόνια. Η ελπίδα τους δεν εξαφανίστηκε μαζί με τις πρώτες απογοητεύσεις. Συνέχισαν να προσεύχονται. Και αυτό που θα μπορούσε να φαινόταν σαν το τέλος της ιστορίας σε ένα ανθρώπινο μάτι αποδείχθηκε ότι ήταν μόνο η αρχή.
Οι εκκλησιαστικοί ύμνοι της γιορτής αποκαλούν τη Μαρία "ζωογόνο κήπο" που αναπτύχθηκε από μια άκαρπη ρίζα. Αυτή η εικόνα περιέχει το ίδιο το μυστικό των διακοπών: η ελπίδα για ζωή μεγαλώνει από την ανθρώπινη στειρότητα και από ένα ήσυχο οικογενειακό σπίτι ξεκινά το μονοπάτι σε ένα γεγονός που θα αλλάξει την ιστορία του κόσμου.
Λίγους αιώνες αργότερα, ο Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ θα έγραφε για την Παναγία ως το "κινούμενο θάλαμο" του ουράνιου βασιλιά. Και ο Άγιος Ιωάννης της Δαμασκού, απευθυνόμενος στους γονείς της, θα τους δοξάσει επειδή ετοίμασαν αυτό το ανεκτίμητο δώρο για τον κόσμο με τη δίκαιη ζωή τους.
Την ημέρα αυτή, η Εκκλησία απευθύνεται στην Παναγία με ένα χαρούμενο χαιρετισμό: "Χαίρε, πανάγαθος θάλαμος του βασιλιά όλων". Και ταυτόχρονα, αυτές οι διακοπές φαίνεται να θυμίζουν στον καθένα μας ότι το σχέδιο του Θεού αρχίζει συχνά όπου το ανθρώπινο μάτι βλέπει μόνο το μικρό, αδύναμο και απελπιστικό.