Ο λουκιλιανός ήταν ειδωλολάτρης ιερέας υπό τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Αυρηλιανό (270-275). Στα γηρατειά του, πείστηκε για την ψευδαίσθηση της ειδωλολατρικής θρησκείας, στράφηκε ολόψυχα στην πίστη στον Χριστό Σωτήρα και βαφτίστηκε.
Υπό την επίδραση του κηρύγματός του, πολλοί ειδωλολάτρες άρχισαν να μετατρέπονται σε Χριστιανισμό. Τότε οι Εβραίοι κατήγγειλαν τον Λουκιλιανό στον δήμαρχο της Νικομήδειας, Σίλβανο, για τη διάδοση της πίστης στον σταυρωμένο Χριστό. Άρχισε να αναγκάζει τον γέροντα να επιστρέψει στην ειδωλολατρία. Επειδή αρνήθηκε, ο Άγιος Λουκιλιανός έσπασε τα σαγόνια του, ξυλοκοπήθηκε με ξύλα και κρεμάστηκε ανάποδα, και στη συνέχεια φυλακίστηκε, όπου συνάντησε τέσσερις νεαρούς εξομολογητές του Χριστού – τον Κλαύδιο, τον Υπάτιο, τον Παύλο και τον Διονύσιο. 
Ο Άγιος Λουκιλιανός τους προέτρεψε να παραμείνουν σταθεροί για την πίστη, να μην φοβούνται το μαρτύριο και το θάνατο. Μετά από λίγο, όλοι τους έφεραν στο δικαστήριο και ρίχτηκαν σε έναν καυτό φούρνο, αλλά ξαφνικά η βροχή έσβησε τις φλόγες και οι άγιοι μάρτυρες παρέμειναν άθικτοι. Ο ηγεμόνας τους καταδίκασε σε θάνατο, στέλνοντάς τους στο Βυζάντιο για εκτέλεση. Οι Άγιοι νέοι αποκεφαλίστηκαν με σπαθί και ο Άγιος Μάρτυρας Λουκιλιανός καρφώθηκε στο σταυρό με πολλά καρφιά.
Η Παναγία Παύλος είδε το κατόρθωμα των αγίων μαρτύρων, οι οποίοι αφιερώθηκαν στην εξυπηρέτηση εκείνων που υπέφεραν για την πίστη τους στον Χριστό. Παρέδωσε φαγητό σε Χριστιανούς κρατούμενους, έπλυνε τις πληγές τους, έφερε φάρμακα και έθαψε τα σώματα των μαρτύρων. Μετά το θάνατο του Αγίου Λουκιλιανού και των τεσσάρων νέων, επέστρεψε στη Νικομήδεια και συνέχισε την ιερή της διακονία. Η Παναγία συνελήφθη και ρίχτηκε σε φούρνο, αλλά με τη δύναμη του Θεού παρέμεινε αβλαβής. Στη συνέχεια στάλθηκε στο Βυζάντιο, όπου ο άγιος μάρτυρας αποκεφαλίστηκε με σπαθί.