Ο Άγιος Αθανάσιος Βισότσκι νεώτερος, ο δεύτερος ηγούμενος της Μονής Σερπούκοφ Βισότσκι, ήταν ένας από τους ασκητές που συνέχισαν τις πνευματικές παραδόσεις του Αγίου Σεργίου του Ραντόνεζ. Η ζωή του ήταν αφιερωμένη στην προσευχή, τη μοναστική υπηρεσία και τη φροντίδα των αδελφών, για τους οποίους έγινε σοφός μέντορας και παράδειγμα χριστιανικής ταπεινότητας.
Ο μελλοντικός άγιος γεννήθηκε γύρω στο 1352 στο Γιαροσλάβλ, σε μια ευσεβή οικογένεια. Βαφτίστηκε Άμος. Οι γονείς του, ο Ιλαρίωνας και η Άννα, μεγάλωσαν τον γιο τους με πίστη και αγάπη για τον Θεό. Επιδιώκοντας τη μοναστική ζωή από τη νεολαία του, ήρθε στη Μονή Βισότσκι, που ιδρύθηκε από τον Άγιο Σέργιο του Ραντονέζ το 1374 κατόπιν αιτήματος του πρίγκιπα Βλαντιμίρ Αντρέεβιτς του Σερπούκοφ. Ο πρώτος ηγούμενος της μονής ήταν μαθητής του Αγίου Σεργίου, Αθανασίου του Πρεσβύτερου.
Υπό την καθοδήγηση ενός έμπειρου μέντορα, ο νεαρός άνδρας υποβλήθηκε σε μοναστικές υπακοές, έμαθε υπομονή και προσευχή. Βλέποντας τον ζήλο του, ο ηγούμενος τον έβαλε στο μοναχισμό με το όνομά του — Αθανάσιος. Στη συνέχεια, ο Άγιος Κυπριανός, Μητροπολίτης Μόσχας, χειροτόνησε τον νεαρό μοναχό ιεροδιάκονο και στη συνέχεια χειροτονήθηκε ιερομόναχος.
Το 1387, αφήνοντας τη Ρωσία και πηγαίνοντας στην Κωνσταντινούπολη, ο Άγιος Αθανάσιος ο Πρεσβύτερος παρέδωσε στον μαθητή του τη διαχείριση της Μονής Βισότσκι. Κάτω από τον νέο Ηγούμενο, το μοναστήρι συνέχισε να ενισχύεται και ο αριθμός των κατοίκων αυξήθηκε. Ωστόσο, το κύριο μέλημα του ηγούμενου παρέμεινε η πνευματική απαλλαγή των αδελφών. Έδωσε οδηγίες στους μοναχούς στον αγώνα ενάντια στα πάθη, τους βοήθησε να διατηρήσουν την ειρήνη και να κατευθύνουν τις σκέψεις τους στον Θεό. Η ζωή του περιγράφει τα κατορθώματά του ως εξής: "είχε τέλεια αποχή, ήταν δυνατός στη νηστεία, δεν ήταν τεμπέλης στην προσευχή και ήταν υπομονετικός στη φτώχεια".
Η σύνδεση μεταξύ του δασκάλου και του μαθητή δεν διακόπηκε ακόμη και μετά το χωρισμό τους. Γύρω στο 1395, οι απεσταλμένοι του Αθανασίου του Πρεσβύτερου έφτασαν στο μοναστήρι από την Κωνσταντινούπολη. Έφεραν επτά εικόνες της τάξης των Δεησίων, εκκλησιαστικά εφόδια και χειρόγραφα — δώρα που μαρτυρούσαν τη συνεχή φροντίδα του πρώτου ηγούμενου της πατρίδας του.
Το 1395, ο Άγιος Αθανάσιος ο νεότερος αναχώρησε στον Κύριο. Σύμφωνα με τη δική του βούληση, θάφτηκε στις δυτικές πόρτες της εκκλησίας του καθεδρικού ναού, κάτω από τις σκάλες. Λίγο μετά το θάνατό του, άρχισε η λατρεία του ασκητή. Η μοναστική παράδοση έχει διατηρήσει ιστορίες για θεραπείες, θαυματουργές εμφανίσεις του Αγίου και την προσευχή του στο μοναστήρι και τους κατοίκους του Σερπούκοφ. Οι αδελφοί κατέθεσαν το εξαιρετικό φως και το εκκλησιαστικό τραγούδι πάνω από τον τόπο της ταφής του.
Με την πάροδο του χρόνου χτίστηκε ένα παρεκκλήσι πάνω από τον τάφο του μοναχού και αργότερα ένας ναός. Τον 20ο αιώνα, ο ναός χάθηκε, αλλά η μνήμη του Αγίου παρέμεινε. Τον Σεπτέμβριο του 1994 βρέθηκαν τα λείψανά του, τα οποία μεταφέρθηκαν πανηγυρικά στην εκκλησία του μοναστηριού. Αυτό το γεγονός έγινε ένα σημαντικό ορόσημο στην αναβίωση της πνευματικής ζωής της Μονής Βισότσκι.
Η ζωή και η υπηρεσία του Αγίου Αθανασίου συντάχθηκαν το 1697 από τον Ιερομόναχο Καρίον Ιστομίν. Για αιώνες, ο άγιος ήταν σεβαστός ως μέντορας μοναχών, θαυματουργός και πολιούχος του Σερπούκοφ. Στρέφονται προς αυτόν με μια προσευχή για την ενίσχυση της πίστης, βοηθώντας στις θλίψεις και δίνοντας δύναμη για τη χριστιανική ζωή.