Στη νεολαία του, ο Σέμιον Αντόνοφ διακρίθηκε από τέτοια δύναμη που μπορούσε να μεταφέρει ζεστό χυτοσίδηρο με τα γυμνά χέρια του και να σπάσει μια παχιά σανίδα με ένα χτύπημα. Αλλά αργότερα, όταν έγινε μοναχός του Άθω, θυμήθηκε την πραότητα του πατέρα του με ιδιαίτερη ευλάβεια. Ο αναλφάβητος αγρότης ήξερε πώς να διορθώσει τον γιο του για να μην τον ταπεινώσει ή να τον σκληρύνει. "Δεν έφτασα στο μέτρο του πατέρα μου", είπε ο γέροντας, ο οποίος είχε ήδη περάσει πολλά χρόνια στην προσευχή και τη μετάνοια.
Ο μελλοντικός μοναχός Siluan γεννήθηκε το 1866 στο χωριό Shovskoye, επαρχία Tambov. Η πορεία του προς τον μοναχισμό δεν ήταν άμεση. Ως νεαρός, ένιωσε μια διακαή επιθυμία να αφιερωθεί στον Θεό, αλλά στη συνέχεια ενδιαφέρθηκε για τη συνηθισμένη ζωή του χωριού — γιορτές, μουσική, θορυβώδεις παρέες. Κάποτε, κατά τη διάρκεια ενός καβγά, ο Σεμιόν χτύπησε έναν άντρα τόσο δυνατά που παραλίγο να τον σκοτώσει. Το θύμα επέζησε, αλλά η μνήμη του τι συνέβη έγινε αιτία βαθιάς τύψης για τον μελλοντικό ασκητή.
Ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στην Αγία Πετρούπολη, ο Σέμιον σκεφτόταν όλο και περισσότερο το Άγιο Όρος. Οι σύντροφοί του διασκέδαζαν και θυμήθηκε τους μοναχούς που έκαναν νυχτερινή προσευχή εκείνες τις ώρες. Πριν επιστρέψει στο σπίτι, άφησε μια σύντομη επιστολή στον Άγιο Ιωάννη του Κρόνσταντ: "Πατέρα, θέλω να γίνω μοναχός. προσεύχομαι ότι ο κόσμος δεν Με κρατά". Το φθινόπωρο του 1892, ο Σέμιον εισήλθε στη Ρωσική Μονή Αγίου Παντελεήμονα στο Άγιο Όρος.
Μια ζωή γεμάτη λατρεία, εργασία και υπακοή άρχισε. Πίσω από την εξωτερική απλότητα της μοναστικής καθημερινής ζωής, υπήρχε ένας τεταμένος εσωτερικός αγώνας. Ο νεαρός αρχάριος βίωσε σοβαρούς πειρασμούς, φόβο και απελπισία. Μια μέρα, όταν η ψυχική του δύναμη τον είχε σχεδόν αφήσει, κατά τη διάρκεια του Εσπερινού στο ναό του Προφήτη Ηλία, ο Χριστός του εμφανίστηκε. Το απαλό, στοργικό βλέμμα του Σωτήρα διατηρήθηκε για πάντα στη μνήμη του. Σε όλη τη μετέπειτα ζωή του, ο γέροντας κατέθεσε το έλεος του Θεού που αναγνώρισε.
Ωστόσο, υπήρχαν πολλά χρόνια πνευματικής εργασίας μπροστά. Ο Σιλουανός έμαθε να αναγνωρίζει την υπερηφάνεια ακόμη και εκεί που ήταν κρυμμένη πίσω από ένθερμη προσευχή και αυστηρό ασκητισμό. Σε μια από τις πιο δύσκολες ώρες, ζητώντας από τον Κύριο να του διδάξει ταπεινότητα, άκουσε στην καρδιά του την απάντηση: "κρατήστε το μυαλό σας στην κόλαση και μην απελπίζεστε". Αυτά τα λόγια έγιναν το στήριγμα της ζωής του: συνειδητοποιώντας το βάθος της πτώσης του, έμαθε να βασίζεται πλήρως στο έλεος του Θεού.
Η ταπεινοφροσύνη άνοιξε την καρδιά του στα βάσανα των άλλων. Ο γέροντας προσευχόταν για τους ζωντανούς και τους νεκρούς, για τους αγαπημένους και τους ξένους, για εκείνους που πίστευαν στον Θεό και για εκείνους που δεν γνώριζαν ακόμα την αγάπη του. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές σε μια συνομιλία με έναν μοναχό που μίλησε για την τιμωρία των αθεϊστών. Ο Σιλουάν ρώτησε αν μπορούσε να είναι ειρηνικός στον παράδεισο, βλέποντας το μαρτύριο ενός άλλου ατόμου. Ακούγοντας ότι οι αμαρτωλοί φταίνε, ο γέροντας απάντησε με θλίψη:"Η αγάπη δεν μπορεί να το αντέξει αυτό... πρέπει να προσευχηθούμε για όλους".
Ο Άγιος Σιλουανός πέθανε στις 24 Σεπτεμβρίου 1938. Μέχρι τις τελευταίες του μέρες, παρά τις ασθένειες και την εξασθενημένη δύναμή του, συνέχισε να προσεύχεται για ολόκληρο τον κόσμο. Τα λόγια του εξακολουθούν να απευθύνονται σε κάθε Χριστιανό σήμερα: μην απελπίζεστε από το έλεος του Θεού, φροντίστε τον πλησίον σας και μάθετε αγάπη που δεν αποκλείει κανέναν από την προσευχή σας.