Στις 22 Οκτωβρίου, 9 Οκτωβρίου, παλαιού τύπου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον σεβάσμιο Ανδρόνικο και τη σύζυγό του Αθανασία. Η ζωή τους συνδυάζει την ιστορία της οικογενειακής αγάπης, του πένθους και πολλών ετών μοναστικού ασκητισμού. Σε κάθε ένα από αυτά τα στάδια, οι σύζυγοι διατήρησαν το κύριο πράγμα — την επιθυμία να είναι με τον Θεό και να υπηρετούν τους γείτονές τους.
Ο Ανδρόνικος και ο Αθανάσιος ζούσαν στην Αντιόχεια. Ο ανδρόνικ ήταν χρυσοχόος και το έργο του παρείχε στην οικογένεια ευημερία. Το ζευγάρι χώρισε τα κεφάλαιά του σε τρία μέρη: το ένα δόθηκε σε όσους είχαν ανάγκη, το άλλο δωρίστηκε σε εκκλησιαστικές ανάγκες και το τρίτο αφέθηκε να συντηρήσει το σπίτι. Φρόντιζαν τους άρρωστους, βοηθούσαν τους φτωχούς και καλωσόριζαν τους ταξιδιώτες. Η προσευχή, Η νηστεία και η φιλανθρωπία διαμόρφωσαν τον συνήθη τρόπο ζωής τους.
Σε αυτή την οικογένεια, η πίστη εκφράστηκε σε καθημερινές ενέργειες. Οι σύζυγοι είχαν το χρόνο και την ενέργεια για τα προβλήματα κάποιου άλλου και η ευημερία στο σπίτι τους επέτρεψε να υποστηρίξουν όσους χρειάζονταν βοήθεια. Στην ομιλία του για τον Ανδρόνικ και τον Αθανάσιο, ο Αρχιερέας Βίκτορ Γκούριεφ εφιστά την προσοχή σε αυτή την πτυχή της ζωής τους: αμοιβαία πιστότητα, εκπλήρωση οικογενειακών καθηκόντων και ενεργή αγάπη για τους ανθρώπους.
Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, ένα γιο, τον Τζον, και μια κόρη, τη Μαίρη. Μια μέρα, και οι δύο αρρώστησαν σοβαρά και πέθαναν την ίδια μέρα. Ο Ανδρόνικος στράφηκε στον Θεό με τα λόγια του δίκαιου Ιώβ: "ο Κύριος έδωσε, ο Κύριος πήρε. ευλογημένο το όνομα του Κυρίου!"Η αθανασία βίωσε την απώλεια με τέτοιο πόνο που μετά την ταφή έμεινε στον τάφο των παιδιών και δεν ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι.
Σύμφωνα με τη ζωή της, η παρηγοριά ήρθε σε αυτήν μέσω της εμφάνισης του ιερού μάρτυρα Ιουλιανού. Εμφανιζόμενος ενώπιον της θλιμμένης μητέρας με τη μορφή μοναχού, της ανακοίνωσε για την ουράνια ζωή των παιδιών της. Η ελπίδα του ελέους του Θεού βοήθησε τον Αθανάσιο να αποκτήσει δύναμη για το περαιτέρω ταξίδι.
Η επιθυμία να γίνει μοναχός είχε ωριμάσει σε αυτήν ακόμη νωρίτερα. Όταν ο Αθανάσιος το αποκάλυψε στον σύζυγό της, ο Ανδρόνικος της πρόσφερε να δοκιμάσει τη σταθερότητα της πρόθεσής του. Το ζευγάρι πήρε την απόφαση με αμοιβαία συναίνεση. Πριν φύγουν, απελευθέρωσαν τους σκλάβους και ανέθεσαν την περιουσία στον πατέρα Αθανάσιο, διατάσσοντας ότι αν δεν επέστρεφαν, το σπίτι θα έπρεπε να μετατραπεί σε νοσοκομείο και καταφύγιο για προσκυνητές.
Μετά το προσκύνημα, το ζευγάρι ήρθε στην Αίγυπτο. Ο γέροντας Δανιήλ έγινε ο πνευματικός τους μέντορας. Η αθανασία μπήκε στο γυναικείο μοναστήρι των Ταβεννισιωτών, ενώ ο Ανδρόνικος παρέμεινε στο ερημητήριο. Τα χρόνια της προσευχής, της υπακοής και της σιωπής άρχισαν. Πέρασαν δώδεκα χρόνια χωριστά.
Μια νέα συνάντηση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στα ιερά μέρη. Ο Αθανάσιος περπάτησε με τη ρόμπα ενός αρσενικού μοναχού, αποκαλώντας τον εαυτό του Αθανάσιο. Όπως αφηγείται η μακρά ζωή, αναγνώρισε τον Ανδρόνικ, αλλά δεν αναγνώρισε τη σύζυγό του: χρόνια αυστηρού ασκητισμού είχαν αλλάξει την εμφάνισή της. Συνέχισαν το δρόμο τους μαζί, συμφωνώντας να παραμείνουν σιωπηλοί.
Στη συνέχεια, με την ευλογία του Γέροντα Δανιήλ, ο Ανδρόνικ και ο Αθανάσιος εγκαταστάθηκαν στο ίδιο κελί. Το κοινό τους κατόρθωμα συνεχίστηκε για άλλα δώδεκα χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα ο Ανδρόνικος θεωρούσε τον σύντροφό του μοναχό Αθανάσιο.
Το μυστήριο αποκαλύφθηκε μετά το θάνατο του μοναχού. Άφησε ένα γράμμα που μου ζήτησε να δώσω στον Αντρονίκ. Πριν από το θάνατό της, ο Αθανάσιος είπε στον Γέροντα ότι έκλαιγε για τον υπόλοιπο σύζυγό της. Αυτή η λεπτομέρεια της ζωής του είναι ιδιαίτερα συγκινητική: μετά από πολλά χρόνια σιωπής, παρέμεινε μια ζωντανή ανησυχία για έναν αγαπημένο. Επτά ημέρες αργότερα ο Ανδρόνικος αναχώρησε επίσης στον Κύριο. Το ζευγάρι θάφτηκε μαζί.
Στη ζωή του Ανδρόνικου και του Αθανασίου, μπορεί κανείς να δει πώς η πίστη στον Θεό αποτελείται από καθημερινές αποφάσεις: να μοιράζεσαι ό, τι κερδίζεις, να φροντίζεις τους άρρωστους, να ακούς ένα άλλο άτομο και να υποστηρίζεις τις καλές τους προθέσεις. Αυτά τα θέματα ήταν μέρος της ζωής τους πολύ πριν πάρουν μοναστικούς όρκους. Ως εκ τούτου, η μνήμη των ιερών συζύγων είναι κοντά σε ανθρώπους που υπηρετούν στην οικογένεια, μεγαλώνουν παιδιά, εργάζονται και φροντίζουν τους συγγενείς τους.
Η ιστορία τους απευθύνεται και σε όσους βιώνουν απώλεια. Υπάρχει χώρος για δάκρυα, θλίψη, Προσευχή και ελπίδα για αιώνια ζωή. Θυμόμαστε τους Αγίους Ανδρόνικ και Αθανάσιο, ζητάμε τις προσευχές τους για τις οικογένειές μας, για την ενίσχυση της αγάπης και της πίστης, για την παρηγοριά του πένθους και για τη δύναμη να συνεχίσουμε να κάνουμε καλό.
Σεβάσμιοι Ανδρόνικος και Αθανάσιος, προσευχηθείτε στον Θεό για εμάς!