Ο Άγιος Ιώβ του Ποτσάεφ έζησε για περίπου εκατό χρόνια, έναν αιώνα γεμάτο προσευχή, σκληρή δουλειά, υπηρεσία στους ανθρώπους και προστασία της ορθόδοξης πίστης.
Ο μελλοντικός άγιος γεννήθηκε γύρω στο 1551 στη Γαλικία, στην περιοχή Pokut, σε μια ευσεβή οικογένεια. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Ιωάννης. Ως παιδί, αγαπούσε να διαβάζει τους βίους των Αγίων και τα έργα των Αγίων Πατέρων. Οι εικόνες του Ιωάννη του Βαπτιστή, του Ιωάννη της Σκάλας, του Σάβα του αφιερωμένου και του Ιωάννη της Δαμασκού έγιναν ιδιαίτερα κοντά του.
Ήδη σε ηλικία δέκα ετών, ο Ιωάννης έκανε μια ασυνήθιστη απόφαση για ένα παιδί — έφυγε από το σπίτι των γονιών του και ήρθε στη Μονή Μεταμόρφωσης του Ουγκορνίτσκι. Ζήτησε από τον ηγούμενο να τον δεχτεί στην αδελφότητα. Στην ηλικία των δώδεκα ετών, ο νεαρός άνδρας τονίστηκε μοναχός με το όνομα Ιώβ, προς τιμήν της Παλαιάς Διαθήκης Δίκαιος Ιώβ ο μακροχρόνιος.
Από νεαρή ηλικία, ο κύριος κανόνας της ζωής του ήταν η ενότητα του λόγου και της πράξης. Ο Ιώβ δεν περιορίστηκε στην υπακοή που του είχε ανατεθεί: προσπάθησε να βοηθήσει κάθε έναν από τους αδελφούς και εκτέλεσε κάθε έργο με πραότητα και ταπεινότητα. Με την πάροδο του χρόνου, ήταν ήδη γνωστός πολύ πέρα από το μοναστήρι. Οι άνθρωποι ήρθαν σε αυτόν για συμβουλές, προσευχή και ευλογίες. Σε ηλικία τριάντα ετών, παρά τη μακρά απροθυμία του να αναλάβει υψηλό αξίωμα, ο Ιώβ χειροτονήθηκε ιερέας.
Αργότερα, ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος Οστρόγκσκι κάλεσε τον μοναχό στο Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού στο Ντούμπνο. Εδώ ο Ιώβ έγινε ηγούμενος και διαχειρίστηκε το μοναστήρι για περίπου είκοσι χρόνια. Ήταν μια δύσκολη στιγμή για τα Ορθόδοξα δυτικά ρωσική εδάφη. Ο μοναχός νοιαζόταν όχι μόνο για τη μοναστική πειθαρχία και την πνευματική ζωή των αδελφών, αλλά και για τη διαφώτιση των ανθρώπων και τη διατήρηση της ορθόδοξης πίστης.
Ωστόσο, η φήμη τον ζύγιζε. Ο Ιώβ δεν αναζητούσε φήμη, αλλά μοναξιά και προσευχή. Ως εκ τούτου, έφυγε από το Ντούμπνο και ήρθε στο βουνό Ποτσάεφ, ελπίζοντας να ζήσει εδώ ως απλός μοναχός. Αλλά οι αδελφοί του νεαρού μοναστηριού του ζήτησαν να γίνει ηγούμενος.
Ήταν με τον Ποτσάεφ που το μεγαλύτερο μέρος της μετέπειτα ζωής του Αγίου αποδείχθηκε συνδεδεμένο.
Ο Ιώβ φρόντισε για την κατασκευή και την οικονομία του μοναστηριού, ζήτησε τη μεταφορά γης και γης σε αυτόν, κανόνισε πηγάδια, λίμνες, κήπους και λαχανόκηπους. Ταυτόχρονα, δεν απέφυγε τη σκληρότερη δουλειά: φύτεψε δέντρα, τα μπολίασε, έσκαψε τη γη, συμμετείχε στην ίδρυση της μοναστηριακής οικονομίας.
Το μοναστήρι έπρεπε επίσης να περάσει από μια δύσκολη δοκιμασία. Μετά το θάνατο της ευεργέτης της Μονής Άννα Γκόισκαγια, ο νέος ιδιοκτήτης αυτών των εδαφών, Αντρέι Φέρλεϊ, άρχισε να καταπιέζει τους μοναχούς και το 1623 ο λαός του λεηλάτησε το μοναστήρι και έκλεψε τη θαυματουργή εικόνα Ποτσάεφ της Μητέρας του Θεού. Στη συνέχεια, το ιερό επέστρεψε στο μοναστήρι.
Αλλά ο ενεργός ηγούμενος παρέμεινε πάνω απ ' όλα ασκητής. Για μοναχική προσευχή, πήγε σε μια σπηλιά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του συγγραφέα της ζωής του Δοσιθέα, μερικές φορές ο μοναχός πέρασε αρκετές μέρες εκεί σε προσευχή και νηστεία. Η συνεχής προσευχή του ήταν τα λόγια:"Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ με".
Αυστηρός με τον εαυτό του, ο Ιώβ εκπληκτικά συγχωρούσε τους άλλους. Μια νύχτα, είδε έναν άντρα που έκλεβε σιτάρι μοναστηριού. Ο απαγωγέας περίμενε να τιμωρηθεί, αλλά ο μοναχός δεν τον ντρόπιασε. Αντίθετα, βοήθησε να σηκώσει την τσάντα στον ώμο του, του υπενθύμισε τις εντολές του Θεού και τον άφησε να φύγει ειρηνικά.
Αυτό ήταν το μέτρο της στάσης του απέναντι σε ένα άτομο: απαιτώντας τον εαυτό του και έλεος για τον γείτονά του.
Ο Άγιος Ιώβ έζησε περίπου εκατό χρόνια. Μια εβδομάδα πριν από το θάνατό του, σύμφωνα με το μύθο, προέβλεψε την ημέρα του θανάτου του. Στις 28 Οκτωβρίου 1651, σύμφωνα με το παλιό στυλ, αναχώρησε ειρηνικά στον Κύριο.
Λίγα χρόνια αργότερα, τα λείψανά του βρέθηκαν άφθαρτα και μεταφέρθηκαν στο ναό. Η λατρεία του Αγίου Ιώβ έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της πνευματικής ιστορίας της Μονής Ποτσάεφ.
Η μνήμη του Αγίου Ιώβ του Ποτσάεφ γιορτάζεται τρεις φορές το χρόνο, μεταξύ άλλων στις 10 Νοεμβρίου, την ημέρα του θανάτου του.
Η μακρά ζωή του μας θυμίζει μια απλή και ταυτόχρονα δύσκολη χριστιανική αλήθεια: η πίστη αποκαλύπτεται όχι μόνο με λόγια, αλλά κυρίως με το πώς ένας άνθρωπος προσεύχεται, εργάζεται, συγχωρεί και υπηρετεί τους άλλους.