Έξι αγιορείτες ασκητές ενέταξε στο Αγιολόγιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Πρόκειται για τον ρωσικής καταγωγής Γέροντα Τύχωνα (Γκολένκοφ), τον Έλληνα ασκητή του 19ου αιώνα Γεώργιο Χατζη-Γεώργιο και τέσσερις μοναχούς ρουμανικής καταγωγής: τον Νήφωνα, τον Νεκτάριο τον Πρωτοψάλτη, τον Διονύσιο τον Κολιτσιώτη και τον Πετρόνιο τον Προδρομίτη.

Η τελετή υπογραφής των συνοδικών πράξεων πραγματοποιήθηκε στις 29 Αυγούστου στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Romfea.

Ο Γέροντας Τύχων (Γκολένκοφ, 1884–1968) ήταν Ρώσος μοναχός, καταγόμενος από τη σημερινή περιοχή του Βόλγκογκραντ. Έφθασε στο Άγιον Όρος σε ηλικία 24 ετών και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην ησυχία και την απομόνωση.

Για περίπου 15 χρόνια ασκήτεψε σε σπήλαιο στα Καρούλια, μία από τις πιο απομονωμένες και δυσπρόσιτες περιοχές του Αγίου Όρους. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο κελλί του Τιμίου Σταυρού, το οποίο ανήκει στη Μονή Σταυρονικήτα.

Ο Γέροντας Τύχων είναι ιδιαίτερα γνωστός για την πνευματική του σχέση με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Ο Άγιος Παΐσιος υπήρξε πνευματικό του τέκνο κατά την περίοδο της παραμονής του στη Σταυρονικήτα και επηρεάστηκε βαθιά από τη διδασκαλία και το παράδειγμά του.

Οι Αγιορείτες τον θυμούνταν ως αυστηρό ασκητή, αλλά ταυτόχρονα ως πνευματικό με ιδιαίτερη ευαισθησία και ενδιαφέρον για τους ανθρώπους. Του αποδιδόταν επίσης ξεχωριστή πνευματική διορατικότητα.

Ο Γεώργιος Χατζη-Γεώργιος (1809–1886), καταγόμενος από την Καππαδοκία, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αγιορείτες ασκητές του 19ου αιώνα. Το προσωνύμιό του συνδέεται με το προσκύνημά του στους Αγίους Τόπους.

Στο Άγιον Όρος έγινε γνωστός για την ιδιαίτερα αυστηρή ασκητική ζωή του, η οποία περιλάμβανε νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και αυστηρή πνευματική πειθαρχία. Γύρω του δημιουργήθηκε μια ολόκληρη ομάδα μοναχών που επιδίωκαν να ζουν σύμφωνα με τον κανόνα του.

Η επιρροή του δεν περιορίστηκε, επομένως, στην προσωπική του παρουσία. Ο Γεώργιος Χατζη-Γεώργιος αναδείχθηκε σε πνευματικό καθοδηγητή μιας ολόκληρης γενιάς αγιορειτών μοναχών. Η πνευματική του κληρονομιά μελετήθηκε και προβλήθηκε αργότερα από τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, ο οποίος έγραψε ξεχωριστό βιβλίο για τη ζωή του.

## Οι τέσσερις Ρουμάνοι ασκητές

Ιδιαίτερη θέση μεταξύ των νέων αγίων κατέχουν οι τέσσερις Ρουμάνοι ασκητές, οι οποίοι έζησαν επί δεκαετίες στο Άγιον Όρος. Η τιμή προς το πρόσωπό τους είχε ξεκινήσει πολύ πριν από την επίσημη αγιοκατάταξή τους. Μοναχοί και προσκυνητές προσέτρεχαν σε αυτούς για πνευματικές συμβουλές, ενώ η μνήμη τους διατηρήθηκε στις αγιορείτικες αδελφότητες και στη Ρουμανική Εκκλησία.

Ο ιερομόναχος Διονύσιος (Ίγνατ, 1909–2004) έφθασε στο Άγιον Όρος σε ηλικία μόλις 17 ετών. Παρέμεινε στη χερσόνησο περίπου 78 χρόνια και αναδείχθηκε σε έναν από τους πιο γνωστούς πνευματικούς της αγιορείτικης μοναχικής πολιτείας.

Έζησε στη ρουμανική σκήτη Κολτσού, η οποία συνδέεται με τη Μονή Βατοπαιδίου, και έγινε γνωστός για την πνευματική του πείρα. Σε αυτόν απευθύνονταν όχι μόνο Ρουμάνοι, αλλά και Έλληνες μοναχοί και προσκυνητές.

Ο Διονύσιος τόνιζε τη σημασία της καθημερινής προσευχής, της συμμετοχής στις ακολουθίες και της εσωτερικής πειθαρχίας. Παράλληλα, υπογράμμιζε ότι ο μοναχικός αγώνας δεν πρέπει να γίνεται αφορμή για την κατάκριση των άλλων, καθώς ο άνθρωπος οφείλει πρώτα να εξετάζει τον εαυτό του.

Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχεδόν έχασε την όρασή του, συνέχισε όμως να δέχεται ανθρώπους και να τους στηρίζει πνευματικά. Εκοιμήθη το 2004 σε ηλικία 95 ετών. Το 2022 πραγματοποιήθηκε στο Άγιον Όρος η τελετή ανακομιδής των λειψάνων του.

Ο ιερομόναχος Πετρόνιος (Τανάσε, 1914–2011) έφθασε στο Άγιον Όρος το 1978. Προηγουμένως είχε σπουδάσει στο Βουκουρέστι θεολογία, μαθηματικά και φιλοσοφία.

Στο Άγιον Όρος ανέλαβε την ηγουμενία της ρουμανικής Σκήτης του Προδρόμου. Το 1984 η αδελφότητα τον εξέλεξε διοικητικό υπεύθυνο της σκήτης, παρότι ο ίδιος δεν επιδίωκε τη θέση. Υπό την καθοδήγησή του η κοινότητα αναπτύχθηκε, τα κτίρια ανακαινίστηκαν και η λειτουργική ζωή της σκήτης ανανεώθηκε.

Ο Πετρόνιος έμεινε στη μνήμη των μοναχών ως άνθρωπος μεγάλης ταπείνωσης και αυστηρής ασκητικότητας. Περνούσε πολλές ώρες στην προσευχή, φρόντιζε να μη λείπει από τις ακολουθίες και μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του παρέμενε όρθιος κατά τη Θεία Λειτουργία, παρά τα προβλήματα υγείας.

Εκοιμήθη το 2011 σε ηλικία 96 ετών. Μετά την κοίμησή του συγκεντρώθηκαν στο Άγιον Όρος και στη Ρουμανία πολλές μαρτυρίες για την πνευματική του ζωή και τις συμβουλές του. Το 2023 πραγματοποιήθηκε η επίσημη εκταφή των λειψάνων του στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την αγιοκατάταξή του.

Ο ιερομόναχος Νήφων (Ιονέσκου, 1807–1901) διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της ρουμανικής παρουσίας στο Άγιον Όρος. Μετέβη στη μοναστική πολιτεία το 1840 και το 1852 ίδρυσε, μαζί με άλλους Ρουμάνους μοναχούς, τη Σκήτη του Προδρόμου, ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της ρουμανικής μοναχικής παράδοσης στο Άγιον Όρος.

Αργότερα έγινε ο πρώτος ηγούμενος της σκήτης. Μετά την επιστροφή του στη Ρουμανία ίδρυσε κοντά στο Ιάσιο τη μονή Μπούτσουμ, η οποία συνδεόταν με τη Σκήτη του Προδρόμου. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Άγιον Όρος και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε σπήλαιο κοντά στη θάλασσα.

Η κληρονομιά του συνδέεται όχι μόνο με τον προσωπικό ασκητικό του αγώνα, αλλά και με τη δημιουργία μιας σταθερής μοναχικής κοινότητας που εξακολουθεί να υπάρχει στο Άγιον Όρος.

Ο μοναχός Νεκτάριος ο Πρωτοψάλτης (Κρέτσου, 1804–1899) ήταν γνωστός ως εξαιρετικός ερμηνευτής της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής. Στο Άγιον Όρος τον αποκαλούσαν «Αηδόνι του Αγίου Όρους».

Έφθασε στη μοναστική πολιτεία το 1835 και έζησε σε διάφορες αγιορείτικες σκήτες, προτού εγκατασταθεί στη Σκήτη του Προδρόμου. Χάρη στη φωνή του και τη βαθιά γνώση της βυζαντινής μουσικής παράδοσης, έγινε ένας από τους πιο γνωστούς ψάλτες της εποχής του και προσκαλούνταν σε πανηγυρικές ακολουθίες σε πολλές μονές.

Η φήμη του, ωστόσο, δεν επηρέασε τον τρόπο ζωής του. Οι σύγχρονοί του και οι μεταγενέστερες γενιές μοναχών μιλούσαν για τη μεγάλη ταπείνωση, τη σιωπηλότητα και την αδιάλειπτη προσευχή του. Κατά τα τελευταία χρόνια αποσύρθηκε στην ερημική περιοχή της Βίγλας, όπου έζησε ασκητικά. Εκοιμήθη το 1899, ενώ ο τόπος όπου βρίσκονται σήμερα τα λείψανά του παραμένει άγνωστος.

Οι τέσσερις Ρουμάνοι γέροντες αντιπροσωπεύουν διαφορετικές πτυχές της αγιορείτικης παράδοσης: ο Νήφων υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της ρουμανικής μοναχικής κοινότητας, ο Νεκτάριος διακρίθηκε ως περίφημος ψάλτης και ασκητής, ο Διονύσιος υπήρξε πνευματικός στον οποίο προσέτρεχαν για συμβουλές και ο Πετρόνιος αναδείχθηκε σε ηγούμενο που αναζωογόνησε τη ζωή της Σκήτης του Προδρόμου κατά τον 20ό και τον 21ο αιώνα.

Η τιμή προς τους νέους αγίους ξεπέρασε τα όρια της ρουμανικής κοινότητας. Το 2025 τα ονόματά τους εντάχθηκαν στο εορτολόγιο της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ η μνήμη τους έγινε δεκτή και στην εκκλησιαστική παράδοση της Ελλάδας. Τον Ιούνιο του 2026, Αγιορείτες μοναχοί παρέδωσαν τεμάχια λειψάνων τριών από αυτούς για φύλαξη και προσκύνηση, ενώ τα λείψανα του Νεκταρίου δεν έχουν ακόμη εντοπιστεί.