Η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία προχώρησε σε τοπική ανακήρυξη (τοπική πρόβλεψη/επιβεβαίωση της κανονικής δοξολογίας) τριών νέων αγίων, των οσίων Ναζαρίων, Ολυμπιάδας και Ελισάβετ (Σάφτα) Μπρίνκοβιανου, των οποίων ο βίος συνδέεται με τη Μονή Βαρέτεκ. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στις 16 Αυγούστου στη Βαρέτεκ, σύμφωνα με ενημέρωση από τον σχετικό ιστότοπο της Ρουμανικής Εκκλησίας.

Νωρίτερα, στις 6 Φεβρουαρίου 2026, η καθολική αναγνώριση της αγιότητάς τους είχε τελεστεί στο Βουκουρέστι, στο πλαίσιο της κανονικής ανακήρυξης άλλων Ρουμάνων γυναικών αγίων. Η σχετική απόφαση για την κανονικοποίηση 16 γυναικών είχε ληφθεί από την Ιερά Σύνοδο της Ρουμανικής Εκκλησίας τον Ιούλιο του 2025.

Κατά την τελετή στη Βαρέτεκ, στο επίκεντρο τέθηκαν τρεις διαφορετικές προσωπικές ιστορίες, ενωμένες—όπως τόνισε ο Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ—από «μία πνευματική βάση»: τη συνεχή προσευχή, το έλεος και την αγάπη προς τον πλησίον.

Η οσία Ναζαρία καταγόταν από το Μπρασόφ. Χήρεψε σε νεαρή ηλικία και στη συνέχεια έχασε και τα δύο παιδιά της. Έπειτα αφιερώθηκε στη μοναχική ζωή και τη διακονία στον Θεό. Το 1788 διορίστηκε πρώτη ηγουμένη της Μονής Βαρέτεκ.

Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, η Ναζαρία ακολουθούσε την ησυχαστική παράδοση, ασχολούμενη ιδιαίτερα με πνευματική βιβλιογραφία: διάβαζε και αντέγραφε έργα των αγίων Πατέρων, ενώ γνώριζε απέξω σημαντικό μέρος της Αγίας Γραφής. Πολλές μοναχές ζητούσαν τη συμβουλή της, ενώ σε εκκλησιαστικές μαρτυρίες αναφέρεται ότι βοηθούσε ασθενείς μέσω της προσευχής της. Ο Πατριάρχης Δανιήλ σημειώνει πως συνέχισε την παράδοση της πνευματικής καθοδήγησης, την οποία είχε λάβει από γνωστούς Ρουμάνους ασκητές—τους Βασίλειο Πόεναρσκυ, Παΐσιο Νεάμτζου και Ιωσήφ Βαρέτεκ.

Η οσία Ολυμπιάδα (1757–1842) συνδέεται κυρίως με την ίδρυση της Μονής Βαρέτεκ. Συμμετείχε στις οικοδομικές εργασίες της μονής, επένδυσε σε αυτήν προσωπικούς πόρους και φρόντιζε τις μοναχές, ενώ αργότερα έγινε ηγουμένη. Παράλληλα, όπως αναφέρει η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία, η ίδια η Ολυμπιάδα αρνούνταν επανειλημμένα την ευθύνη αυτή, θεωρώντας τον εαυτό της ανάξιο, και την αποδέχθηκε μόνο μετά από επίμονες εκκλήσεις.

Ο πνευματικός της βίος συνδεόταν στενά με την «ευχή του Ιησού». Οι πηγές αναφέρουν ότι προσπαθούσε να προσεύχεται αδιάλειπτα—ακόμη και στις καθημερινές, βιοποριστικές ασχολίες. Στη μονή, επίσης, δίδασκε πνευματικά τις μοναχές, ενθαρρύνοντάς τες να διαβάζουν τη Γραφή και να αντιγράφουν έργα των αγίων Πατέρων.

Η τρίτη νέα αγία, η οσία Ελισάβετ (Σάφτα) Μπρίνκοβιανου, προερχόταν από ευγενικό βοιωτικό γένος. Το 1793 παντρεύτηκε τον Γρηγόριο Μπασαράμπ Μπρίνκοβιανου και, μετά τον θάνατο του συζύγου της, αποσύρθηκε το 1840 στη Μονή Βαρέτεκ, όπου έλαβε το μοναχικό σχήμα.

Ιδιαίτερη θέση στη ζωή της είχε η φιλανθρωπία. Ακόμη πριν από τη μοναχική της πορεία, μαζί με τον σύζυγό της και αργότερα μόνη της, βοηθούσε ναούς και μοναστήρια, προσέφερε γη, χρήματα και εκκλησιαστικά κειμήλια. Ένα από τα πιο σημαντικά της έργα ήταν η ίδρυση στο Βουκουρέστι νοσοκομείου για φτωχούς. Όπως περιγράφεται, η βοήθεια έπρεπε να παρέχεται σε ασθενείς ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκεύματος και οικονομικής κατάστασης. Στα εκκλησιαστικά κείμενα αναφέρεται ως μία από τις πιο γνωστές φιλανθρώπους ανάμεσα στις νεότερες Ρουμάνες αγίες.

Την ίδια στιγμή, η Ελισάβετ αντιμετώπιζε το φιλανθρωπικό της έργο με υπερβολική ταπείνωση. Ακόμη και μέσα στη μονή έγραφε στον πνευματικό της, εκφράζοντας ότι θεωρεί τον εαυτό της αδύναμο και ανάξιο, και ότι στενοχωριέται επειδή δεν μπορεί πια να πράττει αγαθά έργα, παρότι στο παρελθόν συνέβαλε στη δημιουργία και τη συντήρηση μεγάλων κοινωνικών και εκκλησιαστικών θεσμών.

Στο μήνυμά του για την τοπική ανακήρυξη, ο Πατριάρχης Δανιήλ τόνισε ότι οι τρεις οσίοι «φώτισαν τις ψυχές των μοναζουσών και των λαϊκών», δείχνοντάς τους τον δρόμο της σωτηρίας στον Χριστό. Όπως είπε, τους ένωνε η συνύπαρξη τριών ιδιοτήτων: η αδιάλειπτη προσευχή, η ελεημοσύνη που γίνεται με ταπείνωση και η ενεργή αγάπη προς τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη.

«Συναντιούνται σε μία πνευματική βάση—την αδιάλειπτη προσευχή που γίνεται κρυφά στην καρδιά, την ελεημοσύνη που γίνεται με ταπείνωση και χωρίς δημοσιότητα, και το ζήλο με την ευσπλαχνική αγάπη προς όσους βρίσκονται σε ανάγκη», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο του Πατριάρχη.

Η τελετή στη Βαρέτεκ εντάσσεται σε μια ευρύτερη διαδικασία αναγνώρισης και δοξολογίας 16 γυναικών αγίων, που έζησαν σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει αφιερώσει το 2026 στη μνήμη των αγίων γυναικών.

Έτσι, η ιστορία των τριών οσίων από τη Μονή Βαρέτεκ δεν παρουσιάζεται μόνο ως μοναχική άσκηση, αλλά και ως συγκεκριμένο, «επίγειο» αποτύπωμα: ίδρυση μονής, φροντίδα των αδελφών μοναζουσών και έμπρακτη βοήθεια σε ασθενείς και φτωχούς. Το μήνυμα που αναδεικνύει η Εκκλησία μέσα από την αναγνώρισή τους είναι ακριβώς ο συνδυασμός της προσευχής με την ανιδιοτελή ελεημοσύνη.